Bazı insanlar vardır; kalabalıkların içinde değil, gönüllerin en sakin köşesinde iz bırakırlar.
Recep Adın…
Benim için sadece bir siyasetçi değildi. “Abim” dediğim, aynı sokağın havasını soluduğum, bir dönem birlikte Anavatan yönetiminde omuz omuza görev yaptığım kıymetli bir yol arkadaşıydı.
O, bu şehrin dertleriyle gerçekten dertlenenlerdendi. Eğitim konuşsak gözleri ciddileşir, ulaşımı tartışsak notlar alır, ekonomi ve sağlık meselelerinde uzun uzun düşünürdü. Ama neyi konuşursak konuşalım, söz dönüp dolaşıp Balıkesirspor’a gelirdi. Çünkü o, bu şehri bütün damarlarıyla sevenlerdendi.
Recep abi…
Bu şehirde bir siyasi partinin il başkanlığı koltuğuna hakkıyla oturup da “ayak oyunları”na kurban giden üç isimden biriydi. Diğerleri Nadir Karaağaç ve Erol Taşkesen…
Siyasetin sert rüzgârları onu da yıpratmak istedi. O günlerde —tıpkı bugün olduğu gibi— tetikçi kalemler devreye sokuldu. Hakkında yazılanlar, çizilenler oldu.
Oysa isteseydi…
Bilgisiyle, birikimiyle, tecrübesiyle hepsine misliyle cevap verebilirdi.
Ama o başka bir yol seçti.
“Bizim insanlığımıza, adabımıza yakışmaz,” deyip sustu!
Ve gerçekten de yakıştırmazdı.
Çakalların tekine bile dönüp bakmadı, pespayelere prim vermedi, dikkate almadı.
Cevabı kalemiyle değil, duruşuyla verdi.
Hep söylediği gibi, “Tek hesap vereceğim makam Allah’tır,” diyerek sükûnetine sığındı.
On yıl önce bugün…
Sessiz sedasız yürüdü Hakk’a.
Arkasında gürültü değil, hatıra bıraktı.
Kırgınlık değil, vakar bıraktı.
Bu şehrin kadir kıymet bilen, vefalı insanlarından biriydi Recep abi.
Belki onun da içinde ukde kalan sözler vardı…
Belki Sabri Uğur, Edip Uğur gibi o da bazı sırlarıyla erken gitti.
Bilemiyoruz.
Ama bildiğimiz bir şey var:
Sohbetini özlüyoruz.
Duruşunu özlüyoruz.
O eski samimi günleri özlüyoruz.
Vefat yıldönümünde kıymetli komşumu rahmetle anıyorum.
Mekânı cennet, makamı âli olsun…
Selâmetle..