Bizim mahallede Hz. Ebu Bekir Cami var.
Burada görevli hocamız ezber bozan vaazlar verirdi.
Minbere çıktığında, Müftülüğün veya Diyanet İşleri Başkanlığı'nın hazırladığı hutbeye şöyle bir bakar. Ardından bildiğini, yani cemaatin anlayacağı dilden konuşmaya devam ederdi.
Hz. Ebu Bekir Cami, şimdi memleketi Erzurum'da bulunan hocanın vaazlarını dinlemek için kentin dört yanından gelenlerle dolup taşardı Cuma günleri.
Kendine has şivesi, kolayca anlaşılabilir hitabeti vardı.
Onu bir kez dinleyen, kulağına küpe yaptığı nasihatlarını unutmazdı benim gibi.
Aklıma hemen geliveren bir örnek vereyim hemen;
“Sokağında komşun açtır, bir kap yemek vermezsin. Apartmandaki karşı kapı komşuna selam vermezsin. Sonra da ‘Müslümanım’ dersin. Günah üzerine günah işleyip arınmak amacıyla 8-10 kez Umre’ye turistik geziye gidersin.”
Buna benzer daha nice tokat gibi ve insanı titretip kendine getiren sözler..
Uzun bir aradan sonra İncirli Camii'nde ezber bozan birine daha rastladım.
Diyeceğim şu:
Tek elden hazırlanan tüm camilere dağıtımı yapılan matbu metinleri okumak yerine, Cuma günleri insanlara insanlığını hatırlatacak, bunun benzeri ezber bozan vaazlar vermek yerinde olacaktır diye düşünüyorum.