SANKİ;
Lise ve üniversite gençliği…
İstisnalar hariç…
Hepsinde havalar binbeşyüz.

Bu gençlerin komün olarak yaşadığı yerlerde cafeler, bistro barlar, restorantlar bunlarla dolu.

Sırf ismi meşhur diye, adını zorla söyleyeceği ve karton bardakta içiceği bir bardak kahve için 300 lira vermeye sıraya girenler de bunlar.

Sanki; hepsinin babası ya fabrikatör, ya armatör.

Sanki hiçbiri işçi çocuğu değil.
Hiçbirinin anası babası şalvar giymiyor, hayvan bakmıyor sanki.
Hiçbiri güya köyden gelmemiş.
Hiçbirinin babası çiftçi değil.
Hiçbirinin babası memur maaşıyla kıt kanaat okutmuyor sanki.
Hepsi Metropollerin en merkezi sitelerinden, villalardan, rezidanslardan kopup gelmişler.

Görünen; marka kıyafetler, janjanlı aksesuarlar, en iyisinden sigaralar, her akşam yakılan kavunlu nargileler…
Gizlenen; kendini bilmezlik ve kimlik…
Altına giydiği paçası ve ağı parçalanmış, sararmış iç donu zaten gizli…

Sanki hepsinin işi hazır, okul biter bitmez 2-3 bin dolarla işe başlayacaklar.

Babanıza, dedenize sorun…

Onların lisede okuyanları, köyden ilçeye okumak için gelip camları naylonla kapatılmış bir odada, tüm gıdaları köyden, sadece çay ve şekeri parayla alarak yaşadılar yıllarca.

Onların üniversitede okuyanları, bakkaldan aldığı yarım ekmeğin arasına koyduğu kaşar peynirini, suların akmadığı Fatih’de taşıma su ile doldurulmuş leğende 40-50 bardağın yıkandığı kahvehaneden ısmarladığı bir bardak çay ile içmeyi zenginlik bildi.

Onlar adam oldu…
Ya siz?

Babanızın, dedenizin 17-18 yaşında ulaştığı olgunluğa ve erkekliğe ulaşmanız, sorumluluk bilinciyle hayata bakmanız için daha on fırın ekmek yiyeceksiniz ama o zamana kadar da yaşınız 30’u geçecek.

Allah selamet versin!