Dün Gaziantep'ten misafirlerim vardı.
Öğle vakti, tarihi Zağnos Paşa Camii çevresini pıtrak gibi saran çay bahçelerinden birinde oturmuş, misafirlerime kahve ikram ediyordum. Hemen yan masadaki sohbet ister istemez dikkatimi çekti.
Masadakilerden biri, yerel yönetimdeki değişimin ardından henüz ciddi bir icraat göremediğini söylüyor, ardından da:
"İnşallah metro sözünü tutar da Balıkesir köy olmaktan çıkar" diye ekliyordu.
Diğeri, "Görmüyor musun, başkanımız her daim halkın içinde. İnsanların yüzü gülüyor. Biz böyle mutluyuz" sözleriyle memnuniyetini dile getiriyordu.
Üçüncüsü ise "Biz emeklilere 35 bin lira vereceklermiş. Bizi yine Reisten başka düşünen yok. Allah razı olsun" derken, Kent Lokantasında porsiyonların düştüğünden dert yanıyordu.
★
Yaşları 70'in üzerindeki dayıların sohbeti, 16 yıldır unutamadığım bir haberi yeniden gözümün önüne getirdi.
Balıkesir'i büyük bir kasabadan kente dönüştüren Sabri Uğur'un 2009 seçimlerini kaybetmesinin ardından yaşananlardı.
"Ak'ın karasına, asfalt parasına son" sloganı ile seçim kazanan sn. İsmail Ok, başkan olduktan kısa bir süre sonra Gümüşçeşme Mahallesi'ndeki Pazar Pazarı esnafını ziyarete gitmişti.
Yerel gazetede yayımlanan o ziyaret haberinde, bir esnafın başkana söylediği iki cümle dikkatimi çekmişti:
"Başkanım, biz sizden çok şey yapmanızı beklemiyoruz. Ayda bir kez olsun gelip çayımızı için, bu bize yeter."
O haberi kesip saklamıştım.
Aradan yıllar geçti. O gazete kupüründeki sözleri hâlâ şehir meseleleri konuşulduğunda arkadaşlarıma hatırlatırım.
★
İki de bir değişim, değişim diye kendimizi paralıyoruz ya...
Aslında değişen pek bir şey yok!
Gidenler, gelenler, peş peşe kongreler, sempozyumlar, toplantılar, vaatler, gülücükler, süslü cümleler...
Laf çok, icraat nerede?
Seçmen dediğimiz kitlenin önemli bir bölümü ne yazık ki şehrin geleceğine, üretimine, kalkınmasına, uzun vadeli projelerine bakmıyor. Kimi başkanın halkın içinde olmasını, kimi cebine dokunan küçük bir desteği, kimi de kendisine gösterilen ilgiyi yeterli görüyor.
Hatta bazen iş yapanı da sevmiyor.
Çünkü gerçek değişim, yalnızca başkanın değişmesiyle gerçekleşmiyor. Değişim, önce şehir insanının beklentilerinde ve zihniyetinde başlıyor.
★
DEĞİŞMEYEN ŞEY, ZİHNİYET!
Başkanları değiştirmekle değişim olmadığını yıllardır mehter takımı gibi iki ileri, bir geri yaparak test ediyoruz.
Meslekteki ustam Ekrem Balıbek şöyle derdi:
"Oğlum, biz 40 yıl yazdık. Değişen pek bir şey görmedik. Bir 40 yıl da sizler yazın bakalım, neler değişecek."
Haklıydı usta!
Figürler değişiyor, koltuklarda oturanlar değişiyor, siyasi tabelalar değişiyor. Ama zihniyet aynı kaldıktan sonra şehrin kaderi değişmiyor.
★
Bazen kendi kendime soruyorum:
"Sana mı kaldı Balıkesir'i, Balıkesirspor'u, mesleği düşünmek? Değersiz işler için 40 yıldır neden kendini paralıyorsun? Böyle devam edersen bir gün elinde kalan tek şey kendi değersizliğin olacak."
Tam da bu soruların cevabını düşünürken misafirlerimden biri söze girdi:
"Hadi bakalım, bize şu meşhur Balıkesir kuzusundan yedirmek için nereye götürüyorsun? Ardından Peynir Çarşısı'na gidip şu 50 çeşit peynirinizin tadına bakalım. Beğendiklerimizden alıp memlekete götürelim."
İşte o an...
Elimdeki peçeteyi masa altında parçalayıp atarken kendimi nakavt olmuş bir boksörün köşesinde, rakibinden sağlı sollu kroşe yiyen antrenörü gibi hissettim.
★
BİZ NEYİN KIYMETİNİ BİLMİYORUZ?
Mesele tam da buydu!
Çay hariç neredeyse her türlü ürünün yetiştiği bereketli topraklara, iki denize, oksijen deposu dağlara, eşsiz doğal ve kültürel zenginliklere sahip bir coğrafyada yaşıyoruz.
Allah'ın her türlü güzelliği bahşettiği bu topraklarda insanın kendisini çölde yaşıyor gibi hissetmesi ne acı!
★
Gaziantepli misafirimin sözleri, aslında Balıkesir'in sahip olduklarıyla yapamadıkları arasındaki uçurumu yüzüme çarpmıştı.
Bizim için sıradanlaşan değerler, dışarıdan gelenler için hayranlık uyandırıyordu.
Onlar Balıkesir'i gördükleriyle sevdiler. Biz ise sahip olduklarımızı görmezden gelmeye devam ediyor, vitrine çıkarma cesareti gösteremiyoruz.
Cesaretli birileri çıktığında ise, kahrından öldürüyoruz.
★
Ezcümle;
Antepli dostları 50 çeşitli peynirimizi görmeleri için Gıda Çarşısı'na götüremezsem de, gezilebilecek. görülebilecek her noktasını gösterdim.
İki şeye çok şaşırdılar.
Birincisi Milli Kuvvetler ve Anafartalar Caddesi'ndeki kaldırımların genişliğine.. İkincisi Karesi Türbesi'nin görüntüsüne!
Çamlık'taki Hilal Minareli Camiye de hayran kalırken, "bir de teleferik olsaymış muhteşem olurmuş" dediler.
Kısacası çok sevdiler bizim şehri.
Eksikliklerine rağmen yaşanacak şehir bizimkisi.
Sorun şehrimizde değil, şehrin kıymetini bilmeyenlerde!
Selametle...
#RamazanDemir #Balıkesir #KendimeNotlar
