Çok büyük bir ormanda, azılı bir aslan yaşarmış.
Bütün hayvanlar ondan korkar, her gün birinin kaybolmasını sessizce izlerlermiş.
Sonunda dayanamaz olmuşlar.
Bir araya gelmiş, bir kurul seçmiş ve aslanın karşısına çıkmışlar:
“Ey ormanların şahı!
Her gün içimizden birini yakalayıp yiyorsun, buna sözümüz yok.
Ama bunun için niye koşturup durasın?
Sen yerinde otur, biz sana her gün birimizi gönderelim.
Sen de rahat et, biz de…”
★
Aslan bu teklifi memnuniyetle kabul etmiş.
Artık her sabah bir hayvan teslim ediliyormuş.
Derken sıra tavşana gelmiş…
Hayvanlar, “Çoğumuzun huzuru için birimizin ölmesi gerek,” diyerek onu uğurlamak istemişler.
Ama tavşan aldırmamış, oyalanmış, geç kalmış.
Aslanın karşısına çıktığında vakit epey ilerlemişti.
Açlıktan kuduran aslan kükremiş:
“Nerede kaldın?”
Tavşan başını eğmiş:
“Sultanım, yolda başka bir aslan beni durdurdu…”
Bu söz, aslanın gururunu paramparça etmiş.
“Bu ormanda benden başka sultan mı var!” diye haykırmış.
★
Tavşan onu bir kuyunun başına götürmüş:
“İşte burada efendim…”
Aslan kuyuya bakmış.
Kendi yansımasını görmüş, hırlamış.
Ses yankılanınca, karşısındaki gerçekten başka bir aslan sanmış.
Öfkesine yenilmiş ve hiç düşünmeden kuyuya atlamış.
Tavşan ise özgürlüğe, çayırlara koşmuş.
★
KUYU BİZİZ, ASLAN BİZİZ...
Ey insanoğlu…
Sen de çoğu zaman o kuyunun başındaki aslansın.
Hırsınla, öfkenle, bencilliğinle kendi yansımanla kavga ediyor; sonra da hiç düşünmeden o karanlığa atlıyorsun.
Dedikodu, fitne, fesat, kaos ve kavgayla ördüğün kuyunun içinde debelenirken; özgürlüğün hemen yanı başında olduğunu fark edemiyorsun.
Bencillik, gözlere takılmış bir ayna gibidir.
Nereye bakarsan bak, kendinden başkasını göremezsin.
Sadece gözlerin açık olması yetmez insana.
Kalp gözlerini de açman gerekir.
Nefsine kapılıp kuyuya atlayan aslan olma…
Nefsini yenip çayırda özgür dolaşan tavşan ol.
★
O vakit gökten üç elma düşsün;
Kendini bulunmaz Hint kumaşı gibi görüp, dünyada baki kalacağını sanarak böbürlenen ve kibirle konuşanların başına!
Selâmetle.
#02Şubat #KendimeNotlar #RamazanDemir
